BLOG

Na co patrzy ortodonta?

Pacjenci zgłaszają się do ortodonty zwykle z problemem  „krzywych zębów”, często nie zdając sobie sprawy, jak skrupulatna musi być analiza ortodontyczna, aby ustalić odpowiedni plan leczenia. Ortodonta, po klinicznym zbadaniu pacjenta oraz zebraniu i analizie odpowiedniej dokumentacji, tworzy listę problemów, z jakimi ma do czynienia u danego pacjenta oraz na jej podstawie ustala plan leczenia. Lista problemów jest budowana między innymi w oparciu o analizę twarzy oraz zgryzu w stosunku do trzech podstawowych płaszczyzn przestrzennych:

  1. Płaszczyzna poprzeczna. W rysach twarzy ocenia się widok en face oraz  en face w uśmiechu. Twarz powinna być symetryczna -bródka i czubek nosa ustawione w linii pośrodkowej twarzy, symetryczny układ położenia oczu, skrzydełek nosa, warg, kątów żuchwy. W uśmiechu zębowa linia pośrodkowa w szczęce i żuchwie powinny pokrywać się z linią pośrodkową twarzy, łuk zębowy górny powinien być na tyle szeroki, aby korytarze policzkowe były wypełnione. Zgryzowo – łuki zębowe również powinny być  symetryczne (szerokość łuku po stronie prawej i lewej powinna być jednakowa- oceniane jest to na modelach diagnostycznych), a łuk zębowy górny w odcinkach bocznych powinien obejmować łuk zębowy dolny.
  2. Płaszczyzna przednio-tylna. W rysach twarzy oceniany jest tu profil. Ocenia się  nasadę nosa, zarys grzbietu nosa, położenie czubka nosa, kąt nosowo-wargowy, położenie szczęki, pełność warg, rowek  wargowo-bródkowy, położenie żuchwy oraz  bródki, kąt między bródką a podbródkiem, długość i zarys podbródka. Zgryzowo- zęby górne w odcinkach bocznych powinny  być w kontakcie z odpowiednimi zębami dolnymi (obecność tzw. triad czynnościowych), w odcinku przednim zęby dolne powinny być w kontakcie z zębami górnymi na ich powierzchniach podniebiennych.
  3. Płaszczyzna pionowa. W rysach twarzy ocenia się widok en-face oraz en face w uśmiechu. Twarz można podzielić na trzy piętra- górne (czoło), środkowe (od punktu między brwiami do punktu podnosowego) oraz dolne. Wysokość tych pięter powinna być sobie równa. Zwraca się również uwagę na stopień ukazywania czerwieni warg, wysokość rynienki podnosowej, ukazywanie siekaczy szczęki w uśmiechu i przy ustach rozluźnionych, wysokość koron siekaczy w szczęce, ukazywanie dziąseł, łuk uśmiechu. Zgryz również powinien posiadać odpowiednią wysokość –w odcinku przednim zęby górne powinny obejmować dolne w ich 1/3- ½ wysokości.

Stosunek szczęki i żuchwy względem siebie również jest oceniany względem wyżej wymienionych 3 płaszczyzn przestrzennych – na zdjęciu bocznym czaszki (w tzw analizie cefalometrycznej).

Z wyżej wymienionych cech twarzy i zgryzu jako pierwsze powinny być oceniane ich cechy ogólne         (tzw makroestetyka). Następnie analizuje  się stosunek zębów do warg w stanie rozluźnionym oraz w uśmiechu czyli tzw. miniestetykę.  Na końcu oceniany jest wygląd zębów czyli mikroestetyka- zwraca się tu uwagę na proporcje zębów (stosunek wysokość –szerokość zębów), wysokość, kształt i zarys dziąsła, płaszczyzny styczne, przestrzenie międzyzębowe, odcień i kolor zębów. Dopiero po zebraniu wszystkich tych informacji, ortodonta jest w stanie precyzyjnie określić cele i plan leczenia ortodontycznego oraz przejść do kolejnego etapu jego pracy-planowania mechaniki leczenia.

 

Zapraszamy też na:

facebook ikona  Facebook


youtube ikona  Youtube

 

informacja honorujemy kartę dużej rodziny